Een jaar vol waardevolle lessen

Dit artikel heb ik geschreven voor de YFU XChange krant tien dagen voor mijn vertrek. Ik ben ondertussen al 1 maand terug in België en dit is nog steeds exact hoe ik mij voel over mijn uitwisselingsjaar. Er is geen andere tekst dat een betere afsluiter zou zijn voor mijn blog die ik tijdens het spannendste jaar uit mijn leven heb bijgehouden. Dus bij deze... Hejdå Sverige! Vi ses! Tack för allt!

---------

Binnen tien dagen zit mijn “absoluut” fantastisch jaar in Zweden erop. Tijd dus om te reflecteren . Er wordt vaak gezegd dat een uitwisselingsjaar het beste jaar ooit is. Een cliché dat ik niet kan ontkennen. Maar tegelijk was het ook het ergste jaar. Deze tegenstrijdigheid is iets, dat (denk ik) alleen zij die het zelf hebben beleefd, kunnen herkennen. Het was in ieder geval een jaar om nooit te vergeten. Ik heb zoveel geleerd, zoveel meer in dit uitwisselingsjaar dan ik ooit zou kunnen gedaan hebben in vijf jaar. Je leert net van ups en downs. Dat is nu eenmaal hoe het leven er uitziet en net dat wat het leven mooi maakt.

Mijn naam is Lisa Vanhaverbeke en ik ben 18 jaar. Ik kom uit België en heb dit jaar in Stockholm gewoond. Een uitwisselingsjaar was mijn mama’s idee. Ze had het vrij vroeg aangehaald en ik begon aan het idee te wennen tot het een vanzelfsprekendheid was geworden. Ik weet dat ik er altijd spijt van zou hebben gehad als ik het niet had gedaan. Ik wist ook nog niet echt wat ik wou gaan studeren dus ik dacht dat een uitwisselingsjaar mij zou helpen om daar achter te komen. Om eerlijk te zijn weet ik het nog steeds niet zeker maar ik heb wel iets heel anders geleerd hier. Het is oké om geen plan te hebben. Wat van je verwacht wordt  moet niet per se uitgevoerd worden. Mijn eerste waardevolle les uit de vele.

Het aller grootste verschil dat ik hier heb ervaren is het schoolsysteem en de mentaliteit rond studeren. In België wordt van je verwacht dat je direct na het middelbaar gaat studeren en je studiekeuze wordt gezien als levensbepalend. In Zweden is het een evidentie dat je een jaartje of meer vrij af neemt, werkt, reist en paar aparte cursussen neemt die je interesseren en dan als je je klaar voelt, begint te studeren. Nu pas zie ik in onder wat voor stress ik heb gestaan om die gevreesde studiekeuze te moeten maken. Ik heb nu geleerd dat het echt niet de rest van mijn leven gaat bepalen en dat ik er niet zoveel schrik voor moet hebben. Ik heb er wel voor gekozen om verder te studeren omdat ik mij er wel degelijk klaar voor voel. Dat had ik nooit gedaan zonder dit uitwisselingsjaar.

Mijn twee fantastische families tezamen

Iets dat mijn gastmama mij ook heeft geleerd is dat het een kracht is om je te kunnen uitdrukken. Het is een kracht om over je gevoelens te kunnen praten. Het is een kracht om eerlijk te zijn tegenover jezelf. Deze kracht heb ik dit jaar ontwikkeld. Ik heb meer zelfvertrouwen kunnen opbouwen en dat heeft ook met zich meegebracht dat ik mezelf meer respecteer en vaker naar mezelf luister. Dit is een kracht die ik mee neem voor de rest van mijn leven.

Het is een jaar vol waardevolle lessen geweest. Ik moet vooral mijn gastgezin daarvoor danken. Het eerste waar ik mee geconfronteerd werd bij hun was dat ik veel vrijheid kreeg. Ze vertelden mij toen ik bij hun kwam dat ze me vrijheid met verantwoordelijkheid geven. Ik hoop dat ik mijn vrijheid onder het jaar waardig verdiend heb. Ik ben meer zelfstandig en volwassen geworden.

De ene les was al makkelijker dan de andere. Zo heb ik hier geleerd om van ontbijten te genieten, iets waar ik vroeger absoluut geen tijd voor nam. Ik heb Stockholm ontdekt, een stad die voor altijd een belangrijke plaats in mijn hart gaat hebben. Ik heb vrienden voor het leven gemaakt. Ik heb tijd leren respecteren en de waarde van geld anders beginnen in te schatten. Maar ik heb het hier ook vaak moeilijk gehad. Ik heb liefde gevonden en hartzeer gehad. Ik heb moeten ervaren hoe het voelt om iemand te missen. Ik heb de frustraties van niet begrepen te worden moeten ervaren. Al deze lessen samen hebben mij tot een zoveel sterker persoon gemaakt. Een persoon die kan accepteren, respecteren, reflecteren en dankbaar zijn.

Een vriend van mij zei ooit dat ervaring opdoen is als ademen, je doet het gewoon. Er is geen andere zin die mijn uitwisselingsjaar beter kan samenvatten. Zoveel waardevolle lessen die ik meeneem voor de rest van mijn leven. Maar het stopt hier niet. Dit was gewoon het begin. Ik blijf ervaring opdoen zolang ik adem.

Mijn geliefde Stockholm

Hejdå Sverige!

Mijn laatste week in Zweden werd ingezet door midsommar te vieren. Midzomer is naast Kerstmis het allerbelangrijkste feest in Zweden. Een feest om de zomer te verwelkomen. Veel zweden trekken naar hun buitenverblijf op het platteland en dat deden de Söderströms ook. We vierden het samen met vrienden van de familie. Meer Zweeds dan een buffet met haring en aardappels en daarna aardbeien bestaat er werkelijk niet. Ook typisch Zweeds is dat het bijna altijd regent op midzomer en dat was dit jaar niet anders. Ook hebben we rond de meiboom gedanst. Meer dan één dansje werd het niet want dan vonden we het te gênant. Ik ben zelfs haring gaan vissen! Dit was werkelijk het toppunt van zweedsheid!

Nu werd het jammer genoeg ook stilletjes aan tijd om afscheid te nemen van alle fantastische mensen en plaatsen die ik hier heb leren kennen en die zoveel voor me hebben betekend.

Hejdå lilla caféet på söder en allerliefste Ariadne! 

Hejdå Zinkensdamn en mijn allerlaatste dag in Stockholm met de meisjes waarmee ik de meest memorabele dagen hier heb beleefd. 

Hejdå familie Söderström! Op de laatste dag met mijn gastgezin gingen we fika op exact dezelfde plaats waar we exact 10 maanden en 10 dagen geleden elkaar voor de eerste keer leerden kennen. In die tijd is er zoveel gebeurd en ik heb geen woorden om uit te drukken hoe dankbaar ik ben!

Hejdå taco-avonden en  allerbeste Hanna en Sofie die mijn jaar meer dan fantastisch hebben gemaakt!

Het is ongelofelijk hoeveel rommel je op maar een jaartje verzamelt. Het inpakken was hel. Op een bepaald moment scheurde een van mijn koffers en dan dacht ik echt dat alle hoop verloren was. Het duurde even voor ik weer kracht had verzameld om verder te gaan. 

De laatste avond had ik het heel moeilijk maar gelukkig kon ik terecht bij Sara en samen zijn we door de vreemde en toch wel emotionele nacht geraakt. De volgende ochtend was het tijd om naar de luchthaven te vertrekken. 

Hanna en Sofie waren daar om afscheid te nemen. Dat betekende echt heel veel voor me zeker omdat mijn gastgezin er niet bij kon zijn. Ze hadden voor mij mijn geliefde festis mee. Gewoon zoiets klein maakte me heel gelukkig. Het afscheid was moeilijk maar niet zo erg omdat ik weet dat ik ze zeker nog is terug ga zien. Het was een tot ziens!

Het vliegtuig bracht ons naar Berlijn waar we eerst nog vier daagjes doorbrachten voor we terugkeerden naar onze thuislanden. Op het kamp waren in totaal ongeveer 600 uitwisselingstudenten en vrijwilligers van over heel Europa. Het was fantastisch om zoveel mensen bij elkaar te hebben die allemaal ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt. Het kamp had als thema 'mensenrechten in een gedigitaliseerde wereld'. We kregen verschillende workshops en lezingen in dit thema, de een al interessanter of saaier dan de andere. Het kamp was de perfecte transactie tussen het vertrek en aankomst. 

En dan eindelijk kwam de dag van onze terugreizen. Om zes uur nam ik afscheid van de meest fantastische Zwitserse meisjes die ik ken want helaas zaten we niet op dezelfde bus...

Na een 12 uur lange busreis kwam ik eindelijk terug in het belgenlandje waar ik 314 dagen geleden afscheid van had genomen.

Lapland!

Alleen foto's kunnen verklaren hoe mooi Lapland was. Dit reisje was echt de moeite waard!

Het gaat goed!

Ik voel mij al veel beter van mijn break up (klinkt zo stom om het zo te zeggen maar weet niet hoe ik het anders moet noemen) maar sommige dagen kom ik niet uit mijn kamer. Het kwam zelfs zover dat ik in dezelfde kleren waar ik in geslapen had naar de winkel ben gegaan om ben & jerry's te kopen. Ik had een slechte dag. Maar diezelfde dag nog herpakte ik mij toen Sofie mij heel onverwacht vroeg om mee naar een feestje te gaan waar ik vrij onverwacht ja op antwoordde.

De volgende dag was het color me rad in Stockholm! Ik had nooit gedacht dat ik 5 km ging kunnen lopen maar ik heb het volgehouden! Ik had ook niet gedacht dat ik het zo tof zou vinden om kleur op mij gesmeten te krijgen. Het was wel degelijk echt super tof!

En dan kwam eindelijk de dag waar Sara 18 werd. Een dag waar ze lang naar heeft uitgekeken. Het eerste wat ze gedaan heeft als 18 jarige was een tatoeage laten zetten. Het werd echt supermooi en ik ben er nu zelf ook hard over aan het nadenken over eentje...

Ik kan niet in Stockholm hebben gewoond en niet naar Gröna Lund zijn geweest. Het was echt een prachtige dag! Mooi weer, weinig volk en fantastische Sofie.

Eindelijk kwam het einde van het schooljaar in zicht! Hoewel dit jaar ongelofelijk snel voorbij is gegaan heb ik toch het gevoel dat er maar geen einde kwam aan het schooljaar voor mij. De laatste week van school was de meest nutteloze week ooit. Ze hebben hier geen examens en de punten waren afgesloten met als resultaat dat niet eens de helft van de klas aanwezig was. Ik neem het hun niet kwalijk aangezien het enige dat we deden galgje spelen was... Gelukkig kwam iedereen wel naar de schoolafsluiting dat ik toch nog de kans kreeg om afscheid te nemen. Het school is voor mij niet het beste van mijn uitwisselingsjaar hier geweest maar ik kan niet ontkennen dat het toch ook een heleboel positieve puntjes met zich heeft meegebracht. Ik heb fantastische en ongelofelijke interessante, gepassioneerde mensen leren kennen. Mijn school heeft mijn ogen geopend. Op Kulturama kan je zijn wie je wil. Ze besteden heel veel aandacht aan (gender)gelijkheid en dat is een waardevolle les dat ik met mij meeneem.

Dat wat mij het meest heeft gefrustreerd is dat ik niet in het laatste jaar van het middelbaar terecht kwam net omdat ik zo ongelofelijk graag 'studenten' wou nemen. Meer Zweeds dan deze traditie kan het niet worden. Ik zal het hier een beetje proberen samen te vatten.

In Zweden is het einde van het middenschool een zot big deal! Ze beginnen de dag met een champagne ontbijt, iedereen is in het wit gekleed en heeft van die marine geïnspireerde hoedjes met hun naam erop aan, na de schoolceremonie lopen alle studenten als gekken uit het school waar hun familie staat te wachten met een groot plakkaat met een foto van hun zoon/dochter toen ze klein en schattig waren erop en daarna krijgen ze van alles rond hun hals gehangen (bloemen, beertjes, champagneglazen,...) dan stappen ze per klas op hun 'flak' wat dus een versierde auto is en daarop rijden ze door de stad met veel te luide muziek en hebben ze een feestje en tenslotte gaan ze naar huis waar de familie een feest voor hun houdt en een heleboel uitgenodigde mensen hun feliciteren.

Ik ben dus erg teleurgesteld dat ik deze supertoffe traditie niet kan meemaken. Maar mijn gastbroer nam wel studenten dus ik kon er toch een beetje deel van uitmaken. Ik ga ook zien of het misschien mogelijk gaat zijn om volgend jaar terug te komen om samen met mijn klas studenten te nemen.

Ik kan doen alsof...

Na deze festelijke gelegenheid was het voor mij tijd om mijn koffer te pakken voor een reisje naar Lapland. Een treinreis van 20 uur...

Ik had de eer gekregen om het yfu zweden instagram account over te nemen deze week. Daar vind je allerlei foto's van mijn avontuur daar. (https://instagram.com/yfusweden/)

Verandering, Måns, kleren en lievelingsplaatsen

Het was tijd voor wat verandering. Niks groot maar er moest toch iets gebeuren. Alles voelde zo misplaatst de laatste tijd dus ik dacht dat het zou helpen om te focuseren op een kleine verandering. Dus heb ik eindelijk mijn haar gekleurd! Een paar tinten donker. Gelukkig kon Sofie mij helpen want als ik het zelf had moeten doen was het niet goed gekomen. Ik ben zot tevreden.

Måns Zelmerlöw trad op en dat wouden we natuurlijk niet missen. Om eerlijk te zijn was het voor mij echt niet nodig om hem live te zien maar als mijn vrienden gingen kon ik wel meegaan. Ik was diep teleurgesteld in het  Zweedse publiek. Niemand danste of zong mee... Wij waren de enige wat het een beetje gênant maakte. Zijn optreden was in Gröna Lund, het pretpark midden in Stockholm en ik was zoveel meer geïnteresseerd in de attracties dan de Måns. Maar ik moest mij inhouden omdat ik de week daarop naar Grönan ging gaan en dus wat geld wou sparen.

Na het concert begaven we ons naar een van mijn lievelingsplekken. De stenen bij Zinkensdamn. Daar zaten we tot het weer licht begon te worden.

Ik heb al laten weten wat een fan ik ben geworden van de rommelmarkten hier. Maar degene waar ik onlangs naar toe ben geweest sloeg alles. Het was een heus feest. Heel Hornstull was vol! Ik heb zoveel gevonden voor niks! Wie wordt er nu niet blij van kleren? Alhoewel word ik niet zo blij van de gedachte aan hoe ik in godsnaam alles in een valies ga krijgen?

Een tijdje geleden toonde een vriendin van mij een verlaten spoorweg en ik vond dit een supercoole plaats om foto's te nemen dus de volgende passende gelegenheid nam ik Bosse mee naar daar. De foto's bleven wel goed maar blijkbaar bleek het een soort van drugsplaats te zijn. Beetje pijnlijk dat ik mijn gastpapa naar daar bracht.

Een paar dagen later nam ik toch ook mijn vrienden daar naar toe omdat het gewoon weg echt een coole plaats is. Ik denk dat dat over die drugsplek een beetje overdreven was.

Diezelfde dag hadden we onze klerenkasten een beetje proberen op te ruimen. Kleren uitgewisseld en kleren waarvan we beseften dat we niet mee naar huis konden nemen, gaan inleveren in de second hand afdeling van Monki. Daar kregen we een kortingsbon in ruil. Jammer genoeg ga ik die niet kunnen gebruiken (gewoonweg geen plaats voor meer kleren) dus heb ik er Sofie gelukkig mee kunnen maken.

We sloten de dag af met sushi op een van mijn andere lievelingsplekken. Dat wat Stockholm zo geweldig maakt is dat waar je ook bent je een prachtig uitzicht hebt!