Mijn laatste week in Zweden werd ingezet door midsommar te vieren. Midzomer is naast Kerstmis het allerbelangrijkste feest in Zweden. Een feest om de zomer te verwelkomen. Veel zweden trekken naar hun buitenverblijf op het platteland en dat deden de Söderströms ook. We vierden het samen met vrienden van de familie. Meer Zweeds dan een buffet met haring en aardappels en daarna aardbeien bestaat er werkelijk niet. Ook typisch Zweeds is dat het bijna altijd regent op midzomer en dat was dit jaar niet anders. Ook hebben we rond de meiboom gedanst. Meer dan één dansje werd het niet want dan vonden we het te gênant. Ik ben zelfs haring gaan vissen! Dit was werkelijk het toppunt van zweedsheid!
Nu werd het jammer genoeg ook stilletjes aan tijd om afscheid te nemen van alle fantastische mensen en plaatsen die ik hier heb leren kennen en die zoveel voor me hebben betekend.
Hejdå lilla caféet på söder en allerliefste Ariadne!
Hejdå Zinkensdamn en mijn allerlaatste dag in Stockholm met de meisjes waarmee ik de meest memorabele dagen hier heb beleefd.
Hejdå familie Söderström! Op de laatste dag met mijn gastgezin gingen we fika op exact dezelfde plaats waar we exact 10 maanden en 10 dagen geleden elkaar voor de eerste keer leerden kennen. In die tijd is er zoveel gebeurd en ik heb geen woorden om uit te drukken hoe dankbaar ik ben!
Hejdå taco-avonden en allerbeste Hanna en Sofie die mijn jaar meer dan fantastisch hebben gemaakt!
Het is ongelofelijk hoeveel rommel je op maar een jaartje verzamelt. Het inpakken was hel. Op een bepaald moment scheurde een van mijn koffers en dan dacht ik echt dat alle hoop verloren was. Het duurde even voor ik weer kracht had verzameld om verder te gaan.
De laatste avond had ik het heel moeilijk maar gelukkig kon ik terecht bij Sara en samen zijn we door de vreemde en toch wel emotionele nacht geraakt. De volgende ochtend was het tijd om naar de luchthaven te vertrekken.
Hanna en Sofie waren daar om afscheid te nemen. Dat betekende echt heel veel voor me zeker omdat mijn gastgezin er niet bij kon zijn. Ze hadden voor mij mijn geliefde festis mee. Gewoon zoiets klein maakte me heel gelukkig. Het afscheid was moeilijk maar niet zo erg omdat ik weet dat ik ze zeker nog is terug ga zien. Het was een tot ziens!
Het vliegtuig bracht ons naar Berlijn waar we eerst nog vier daagjes doorbrachten voor we terugkeerden naar onze thuislanden. Op het kamp waren in totaal ongeveer 600 uitwisselingstudenten en vrijwilligers van over heel Europa. Het was fantastisch om zoveel mensen bij elkaar te hebben die allemaal ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt. Het kamp had als thema 'mensenrechten in een gedigitaliseerde wereld'. We kregen verschillende workshops en lezingen in dit thema, de een al interessanter of saaier dan de andere. Het kamp was de perfecte transactie tussen het vertrek en aankomst.
En dan eindelijk kwam de dag van onze terugreizen. Om zes uur nam ik afscheid van de meest fantastische Zwitserse meisjes die ik ken want helaas zaten we niet op dezelfde bus...
Na een 12 uur lange busreis kwam ik eindelijk terug in het belgenlandje waar ik 314 dagen geleden afscheid van had genomen.
