Grattis på födelsedagen!

Hip hip hoera, ik ben 18 geworden! De leeftijd waarop je legaal mag drinken in Zweden dus bij deze speciale gelegenheid mocht ik een glas wijn drinken. We vierden mijn verjaardag de dag voor mijn eigenlijke verjaardag, maar dat konden mijn gastouders wel door de vingers zien. Mijn gastgezin is er in geslaagd om in minder dan 2 maanden te weten te komen wat ongeveer mijn lievelingsdingen zijn. Daar hadden ze dan een heerlijke middag van gemaakt: sushi, zalm, avocado, champignons,... en natuurlijk taart!

 



Made with love!



 

Er was wat discussie rond de 's' ontstaan maar dat was het minste van mijn zorgen. Ik was ontzettend blij met mijn verjaardagstaart! Heel de familie Söderström was uitgenodigd en nu heb ik dus iedereen ontmoet. Daarna zijn we allemaal naar de musical Chicago geweest. Het was een beetje too much en de verhaallijn was niet helemaal duidelijk maar ik heb geen zin om kritiek te geven dus nevertheless was het geweldig!

 

 

 

De volgende dag, mijn verjaardag, werd ik wakker gebeld. Mijn gsm lag aan de andere kant van mijn kamer dus half in slaap en geïrriteerd rolde ik uit bed maar zodra ik opnam verdween dat helemaal. Aan de andere kant werd ervoor mij gezongen. Ik hou van mijn familie!

 

Een halfuur later kwam mijn gastgezin al zingend binnen. Ook dit vond ik super lief ondanks het feit dat ik weet dat ik er 's ochtends niet uitzie. Dank jullie wel daarvoor!

 

Op school werd ik verrast door Anna en Nicola die me midden in de les skypeten. En het geweldige aan Zweden is dat ik de les gewoon uit kon lopen, zonder dat iemand daar iets van zei.

 

Op school doen we af en toe een cirkel waar iedereen iets moet zeggen, het eerste wat in je opkomt. Na een hele reeks 'Ik ben moe, ik heb honger, het is slecht weer,...' dacht ik hier maar gebruik van te maken en zei ik dat ik  vandaag jarig ben waarop iedereen begon te zingen.

 

Toen ik thuis kwam stond er voor de deur een boeket bloemen op mij te wachten. Mijn ouders hadden dit geregeld. Nogmaals ik hou van jullie!

 

 

 

Iedereen heel erg bedankt voor de vele verjaardagwensen, prachtige collages en foto's! Voor een meisje dat stiekem dacht dat haar verjaardag een beetje vergeten zou worden, hebben jullie mij heel gelukkig gemaakt!

 

Off to platform 9 3/4

Ik heb het eerder in mijn blog over feestjes gehad maar dit was een feestje dat ik niet wou missen. Insparksfest, een soort van kick-off van het nieuwe schooljaar met als thema Harry Potter! Iedereen die me een beetje kent weet dat ik thema's en verkleden geweldig vind. Ik had niet zo veel tijd en niet zo veel opties maar ik ben er toch in geslaagd (al zeg ik het zelf) om een geloofwaardige leerling (toverstaf = tak uit het bos) van de afdeling Huffelpuf neer te zetten. Jonte krijgt van mij toch wel de prijs voor het meest originele kostuum. Hij is geen smurf en ook niet Beast van X-men maar een Patronus!

 

Op de metro kreeg Jonte wel enkele blikken en ik geef de mensen geen ongelijk, ik zou ook raar gekeken hebben. Hij zag er behoorlijk schrikaanjagend uit. Op een bepaald moment staan we naast een man en zijn mama. De mama wijst naar Jonte en zegt: 'Hij is helemaal blauw!'. De zoon antwoordt: 'Je mag niet wijzen!'. Mijn lach inhouden was onmogelijk.

 

 

 

 

Het was op een donderdagavond, dus met vier uur slaap stond ik de volgende dag op school. Maar ik heb me geamuseerd!

Toen je nog naar buiten kon zonder jas...

De zomer is duidelijk voorbij en het is duidelijk dat ik dringend een jas moet kopen. Ik vroor bijna dood vandaag.

 

Toen je nog naar buiten kon zonder jas, heb ik een klein fietstochtje gemaakt. Ze zeggen wel dat je fietsen nooit verleerd maar voor mij ging het precies toch wat onwennig in het begin. Dit kwam waarschijnlijk omdat er geen handrem was en je dus naar achteren moest trappen. En dit bleef ik heel de tijd maar vergeten... Bosse had me gewaarschuwd voor de zogenaamde måliters (mannen in hun 50, tricot aan, fietsen veel te snel). Deze moest ik onderweg toch wel tegenkomen zeker en ik vergat weeral dat ik geen handrem had... Geen zorgen er was geen (of toch bijna geen) botsing. En ook op dit tochtje konden we het niet laten om foto's te nemen.

 





 

 

Ik word steeds beter in fotografie en dit dankzij mijn uitstekende leraar. Ik kan al met trots zeggen dat één van mijn foto's professioneel is uitgeprint en nu in een kader met passe-partout en al, in mijn kamer hangt te pronken.

 

Toen je nog naar buiten kon zonder jas, ben ik naar een rommelmarkt geweest. Daar werd ik verliefd op een oude typemachine en ik kon het echt niet laten om het te kopen. En met behulp van Bosses uitstekende afdingkwaliteiten was het echt een koopje. Ik vraag me alleen af hoe ik het naar België krijg...

 

Love at first sight

 

Toen je nog naar buiten kon zonder jas, heb ik wat op mijn eentje rondgelopen in Stockholm. Ik hou er echt van hoe je in een grote stad incognito bent. Ik hou ervan om helemaal alleen ergens iets te gaan eten en daar dan een brief te schrijven zonder dat ik me forever alone voel.

 

Toen je nog naar buiten kon zonder jas, heb ik (weliswaar binnen) de beroemde drömkaka gebakken voor mijn gastgezin. Het voelde een beetje raar om zonder mijn zus te bakken want dit is 'ons ding'. Ondanks het feit dat mijn zus het beter maakt, viel de cake erg in de smaak.

 

Maar als je nu naar buiten wilt, moet je echt een jas aandoen.

Vrijdagavond

Vrijdagavond was er een feestje waar sommigen van de klas naartoe zijn gegaan en wat heb ik in de plaats gedaan? In mijn pyjama, onder een dekentje, met een kop thee naar heel seizoen 1 van modern family gekeken. Een echt feestbeest ik!

Ik voel me de laatste tijd vaak moe. In de metro val ik bijna in slaap en als ik thuis kom, slaap ik een uurtje maar daarna voelt het alsof ik twee dagen heb geslapen en me nog steeds moe voel. Het nieuwe is er van af en ik ben niet meer so excited over alles en dan haalt de vermoeidheid me in. Op Zweeds vlak gaat het elke dag beter. In het begin moest ik me echt concentreren om een gesprek te kunnen volgen maar nu kan ik zelfs dingen opvangen als ik niet actief aan het luisteren ben. Om te weten waar ik sta met mijn Zweeds heb ik een taaltest gedaan en het resultaat mocht er wel zijn. Toch heb ik me ook ingeschreven voor een cursus. Qua spreken en verstaan gaat het al goed maar vraag me niet om werkwoorden te verbuigen en de juiste voorzetsels te gebruiken. En op het einde van dit jaar wil ik de taal helemaal onder de knie hebben en grammatica hoort daar nu eenmaal ook bij.

Nu ik het toch over taal heb. Salamander (Belgische reeks) wordt hier op tv uitgezonden. Het is ongelofelijk ontspannend om naar Nederlands te kunnen luisteren. En het is ook tof voor mijn gastgezin. Ik had Bosse het scheldwoord godverdomme aangeleerd (omdat hij erachter gevraagd had, niet omdat ik een slecht persoon ben) en het is een beetje gênant hoe vaak het gebruikt wordt in een aflevering en zeker als dat het enige woordje is dat hij herkent.

Om terug te komen op dat feestje. Vorig weekend was ik op zo'n feestje en het is gewoon echt niet mijn ding. Jongeren die midden in de nacht, ergens in een random park op de grond zitten hangen, roken en drinken. En dan komt daar nog is bovenop dat ik niemand ken. Voor ik in dat random park terecht gekomen was, was het eerst de nollning van de eerste jaars (eerste jaars van gymnasium = vierde jaars bij ons). Een soort van inwijding voor de nieuwen wat dus tegelijk ook een soort van inwijding was voor mij. Het leek een beetje op het stadsspel van de 100-dagen. Ze moesten punten verzamelen door uitdagingen aan te gaan. Zo hebben ze in de metro luidkeels 'My Heart Will Go On' gezongen, naar de lucht gestaard totdat voorbijgangers ook zouden kijken, mensen die aan het roken waren gewaarschuwd voor de schadelijkheid ervan,... Er zaten ook enkele meer choquerende uitdagingen bij... Soms ging het er voor mij persoonlijk wat over.

 

Op een vrijdagavond blijf ik dan liever thuis.

 

(Heb ik nu thuis geschreven? Zo voelt het wel al aan.)

Moeilijk

Vandaag heb ik het moeilijk gehad. Niet alles kan altijd rooskleurig zijn daarom vond ik dat dit ook in mijn blog thuishoorde.

 

We moesten vandaag over onze zomer praten en voor ik het zelf besefte voelde ik me zo verdrietig en had het moeilijk om niet in tranen uit te barsten.

 

Het was niet direct heimwee waar ik last van had eerder een soort van besef. Al mijn vrienden zijn ondertussen aan de universiteit begonnen en ik besefte heel plots dat ik daar geen deel van ga uitmaken.

 

Ik besefte dat de zomer nu werkelijk gedaan is en zoals mijn beste vriendin me schreef, alles vanaf nu zo anders gaat zijn.

 

En ik voelde me zo verdomd verdrietig. Ik voelde me alleen.

 

Politieke chaos

De Zweden hebben eindelijk gestemd. Ik begon de debatten en de ontelbare campagneposters beu te worden. Nu de verkiezingen gedaan zijn, beginnen de posters vervangen te worden door posters met reclame voor hamburgers. Niet zeker welke ik verkies...

 

In het heetst van de strijd om stemmen te winnen heb ik behoorlijk wat geleerd over de verschillende partijen. Ze zijn ongeveer dezelfde als in België qua verhoudingen en standpunten. Op de feministische partij na dat (toch wat ik gemerkt heb) veel jongeren aanhangen. Maar bij de verkiezingen het niet in de regering hebben gehaald. Voor de eerste keer in Zweden is er toch wel wat onzekerheid over het vormen van de regering. Tot nu toe waren de verkiezingen altijd heel duidelijk geweest maar nu is er toch wat chaos. Ik hoop gewoon dat ze er niet zo lang overdoen als de Belgen hebben gedaan met het vormen van een regering. 

 

In zowel België als hier heb ik niet kunnen stemmen omdat ik nog geen 18 ben (jammer geen #stemfie). Ik ben wel meegegaan wanneer de 18+ leden (allemaal dus) van mijn gastgezin zijn gaan stemmen. En dat zag er toch wat anders uit dan in België. Ze moesten uit een grote bak met papiertjes (waar alle namen van elke partij opstond) eentje nemen. En wil je niet dat iemand weet waar je op stemt dan moet je maar alle papiertjes nemen. Het juiste papiertje kan je dan achter een scherm (zo'n scherm dat je gebruikt bij het maken van een toets om spieken te vermijden) in een enveloppe steken. Die enveloppe geef je af en je naam wordt dan doorstreept op een lijst. Het anders ohzo digitaal land Zweden is op  het gebied van stemmen toch wat achter gebleven precies. Nog even vermelden dat er in Zweden stemrecht is en geen stemplicht zoals in België. 

 

Op school heb ik het schooldebat kunnen bijwonen. Ik had gedacht dat het er iets minder hevig aan toe ging gaan dan ons schooldebatje in België maar de Zweden kunnen er ook wat van. Op school werd er dan ook een schoolstemming gedaan net als in België en het valt enorm op waar de jongeren op stemmen. Maar dat is (helaas) niet representatief voor de rest van het land.

De milieupartij en de feministische partij zijn zeer populair bij de jongeren

 

Ik ben er niet in geslaagd om de valvakan (wanneer de stemmen geteld worden) helemaal uit te kijken. Gelukkig was er taart! En niet zo maar taart maar een 1 maand in Zweden anniversarytaart! Het resultaat van de verkiezing was misschien niet waar iedereen opgehoopt had maar godzijdank was er taart als troost.

 

 

Cultuur a volonté

Bosse is violist in het Zweedse radio-orkest. Daardoor heb ik de eer om naar zijn concerten te kunnen gaan. Het eerste concert (waar hij weliswaar niet in meespeelde) was van Dudamel. Ik weet zo goed als niks van klassieke muziek maar ik begreep wel dat hij een goede dirigent was. Mijn eerste kennismaking met klassieke muziek viel dus heel goed mee! Het klinkt zo veel beter als je het door een echt orkest ziet spelen. Voor Dudamel opkwam was er eerst een kinderorkest. Heel schattig vooral omdat hun concentratievermogen niet optimaal was. Met trompetten zwaaien, op je hoofd kloppen en tegelijk over je buik wrijven, rondjes draaien,... Hier is een stukje waar ze Coldplay op zijn Zweeds speelden.

 

Dit concert is ondertussen al een tijdje geleden maar ik vond het toch het vermelden waard. Ondertussen heb ik Bosse zelf ook al zien spelen. Dit was superleuk want hij zwaaide af en toe eens naar mij. Tijdens dit concert was er een professor dat meer kwam vertellen over de connectie tussen wiskunde en muziek. Voor de wiskundenerd in mij was dit zeer interessant.

Na het concert kreeg ik een hele rondleiding in het concertgebouw. We probeerden zelfs stiekem maar helaas zonder resultaat op het dak te geraken (#badasses). Om de meter moesten we echter stoppen want hij kende werkelijk iedereen! En dan moest ik me telkens weer voorstellen. Ik weet niet hoe vaak ik al gezegd heb dat ik van Belgie kom en dat mijn Zweeds zo goed is omdat mijn mama Zweeds is (niet dat ik de complimentjes over mijn Zweeds erg vind natuurlijk).

Ik heb zelfs de hand geschud met een wereldberoemde dirigent. Daniel Harding. Ik kende hem niet maar welke dirigent ken ik wel! Maar als Bosse het zegt en ik heb hem ondertussen ook al gegoogled. Ik heb dus wel degelijk de hand geschud met iemand die een eigen Wikipedia pagina heeft!

Niet alleen concerten maar ook tonelen heb ik kunnen bijwonen. Zelfs eentje op de tweede rij helemaal vooraan! Karl Gerhard: en fantasi om en revykung heette het stuk. Om eerlijk te zijn verstond ik bijna niks van wat er gezegd werd. Maar ik zat zo dicht bij dat ik alle gezichtsuitdrukkingen perfect kon  zien en dit vond ik fantastisch. Ik heb iets meer verstand van toneel dan van muziek dus hier kon ik beter een mening over vormen. Het decor was zeer minimalistisch maar daardoor kwamen de kostuums van de jaren '40 beter tot hun recht. Jammer genoeg vond ik het stuk behoorlijk saai maar dit heeft deels wel te maken met het feit dat ik er niks van verstond. 

Jag vill leva jag vill dö i Sverige was een voorstelling dat we met het school waren gaan zien. Het waren allemaal korte stukjes, telkens gebracht door een länsteater (een soort van officiële provincietheater). Alle stukjes waren rond het thema nationalisme. Ik begreep weeral niet alles maar toch al veel meer dan het vorige theater. Het was fijn dat ik ook is kon meelachen en daar niet gewoon awkwardly tussen een lachend publiek zitten. Blijkbaar speelde er een actrice mee uit een populaire kinderreeks maar jammer genoeg kon ik daar niet nostalgisch en starstrucked over mee praten.

En er staat nog veel meer cultuur op het programma! Ik kijk vooral uit naar het concert van alt-J!!! Jammer genoeg is het 18+ (wat ik bijna ben!) en de mensen die ik heb leren kennen zijn allemaal 16-17 dus zat er niks anders op dan alleen te gaan, want gaan ging ik! Maar de dag voor ik een ticket ging kopen kreeg ik een berichtje van Esther (andere Belgische uitwisselingsstudent) met de vraag of ik met haar naar alt-J wou. JA was mijn antwoord!

A little roadtrip

Vorig weekend ben ik op a little roadtrip geweest. Ik heb een deel van Zweden gezien. Een beetje op zijn Amerikaans. Vanuit de auto.
 

 

Er is nu een kat minder in huis omdat we haar dit weekend naar de dochter van Lena hebben gebracht. Omdat dit toch een heel eind rijden was, dachten we er direct een uitstapje van te maken. 

 

Langs de snelweg stopten we in een snoepwinkel waar ze meer dan 500 soorten snoep hadden. Dit zou paradijs zijn geweest voor mijn kleine zusje thuis.

 

 

 

Nadat we de kat vaarwel hadden gezegd reden we verder naar Jönköping. Ik genoot echt van het landschap dat steeds veranderde en dit bekeek ik door het autovenstertje. Lange wegen langs eindeloos uitgestrekte bossen veranderde  in hobbelige wegen langs landbouwakkers en dan reden we langs het water en wegen met schattige rode houten huisjes. Zeer pittoresk. Maar ook door een grote stad by night waar je de reflectie van alle lichtjes in het water kon zien.

 

Onderweg stopten we ook hier en daar. De stops veranderden snel in heuse fotosessies en uiteindelijk namen we dan foto's van de persoon die foto's aan het nemen was.

 

Maar het waren telkens fotowaardige plaatsen:

-Een random landbouwweg

-Vadstena slott

-Brahehus

 

Bij Brahehus kwamen we exact op het juiste moment, waren we 5 minuutjes later geweest dan hadden we de prachtige zonsondergang gemist.

 

Dit is een mooi voorbeeld van onze fotoreis. En Bosse heeft hier geen trouwkleed aan als je dat denkt.

 

 

In Jönköping zochten we naar een pizzeria en plots belandden we midden in een oldtimer parade. Niet gepland maar heel tof.

 

 

 

 

We hadden wat moeite om de plaats waar we gingen slapen te vinden. We reden door donkere, enge bosweggetjes. Maar godzijdank hebben alle Zweden 3G op hun iPhone, tablets en mac computers dus google maps hielp ons in the middle of nowhere. Aangekomen kwam de plaatselijk, heel erg politiek geëngageerde en veel te praatgrage eigenaar van de manege ons verwelkomen. Ja, we overnachtten op een manege. Het was een heel schattig, landelijk plaatsje met een vriendelijke maar een iets te veel pratende eigenaar.

 

Wanneer Lena me voorstelt als de Belgische uitwisselingsstudent dan krijg ik vaak dit te horen: Ah Belgium, yes I've been in Brussles... en dan moet ik hen onderbreken en zeggen dat het ook gerust in het Zweeds kan. En nu was het niet anders.

 

Op de manege verbleven er twee andere mannen en rara waar kwamen ze vandaan: België! Maar helaas waren het twee Hongaren die gewoon in België wonen dus Nederlands praten zat er niet in voor mij.

 

De volgende dag dachten we te brunchen in Borås maar tegen de tijd dat wij een leuke plaats hadden gevonden was het al tijd voor lunch. We vonden dat we op deze hipster plaats een hipster foto moesten nemen. Of toch een poging tot..

 

 

 

We reden door naar het Nordiska Akvarellmuseet en keken naar een tentoonstelling van Lars Lerin, een van Lena's favoriete artiesten. En hij was ook heel goed. Ik heb nog nooit zo'n gedetailleerde aquarel schilderijen gezien. En het museum zelf, ten noorden van Göteborg was ook mooi gelegen. De lucht daar zag er zelfs uit als een aquarel schilderij.

 

 

 

 

 

In de regen begonnen we de lange rit terug naar Stockholm. Maar we maakten nog een stop bij Max waar we een hamburger aten. Dit was noodzakelijk om de Amerikaanse roadtrip ook op culinair vlak af te sluiten.

 

Er werden massa's foto's genomen op dit uitstapje maar hier is een kleine selectie:


Een random landbouwweg

 



Vadstena slott

 

 




Brahehus





 

 

 

 

 

Vrijheid met verantwoordelijkheid

Dat is Lena, mijn gastmama haar lievelingsuitspraak. Toen ze haar kinderen vertelde dat ze van plan was om een uitwisselingsstudent in huis te nemen vroeg ze wat deze student dan zou denken van hun levensstijl en dit is wat ze hadden geantwoord. Frihet under ansvar. En wel daar hadden ze gelijk in. Ik krijg heel veel vrijheid van mijn gastgezin maar ik heb mijn verantwoordelijkheden. Toen Lena me belde en zei dat ze laat thuis zou zijn en dat ik maar iets moest fixen om te eten, had ik het gevoel dat ik hier echt woonde. Vrijheid met verantwoordelijkheid bevalt me tot nu toe wel!

 

Ik hou van de gezellige avonden die we hier op himlabacken hebben. Thee, koffie, ijs en iedereen op de laptop. Tezamen asociaal zijn. Maar eigenlijk is het heel tof want zodra we iets leuk tegenkomen dan tonen we het aan elkaar. Zo hebben we een hele avond gelachen met Amerika's domste wetten. Hier is een link voor de geïnteresseerden: http://aplus.com/a/ridiculous-american-laws-olivia-locher

 

Nooit gedacht dat ik dit ging zeggen maar ik hou ook van de twee katten dat hier in huis rondlopen. Al het kathaar dat ik terug vind op mijn kleren moet ik er dan maar bijnemen.

 

 

Bosse, mijn gastpapa was op tournee in Londen en toen hij terug kwam had hij echte deftige Britse thee meegenomen. Zweden is een van de landen waar het meeste koffie ter wereld wordt gedronken. Maar ik ben meer een theemens en speciaal voor mij is er nu ook thee in huis!

 

Mijn gastouders zijn helemaal zot van Libanees eten dus dat heb ik ondertussen ook al is uitgeprobeerd. Ik was niet even enthousiast als hen maar het is wel tof dat ik hier niet alleen de Zweedse maar ook andere culturen kan proeven.

 

 

 

De #icebucketchallenge heeft nu ook Zweden bereikt. Jonatan mijn gastbroer, vond het in ieder geval heel erg tof om die emmer over mijn hoofd te kappen. Het is een enorme hype geworden en facebook staat er vol van maar om niet te vergeten waar het echt om gaat, is hier nog eens de link om geld te storten en de vzw ALS Liga te steunen. http://www.alsliga.be/node/151

 

 

 

 

 

Ik wil dit blogbericht nog even afsluiten met een dikke dikke dikke proficiat te wensen aan mijn beste vriendin die geslaagd is voor het ingangsexamen geneeskunde. Ik ben echt trots op je dokter Hammer!

 

 

1 september

Vandaag waren mijn gedachten bij mijn klein broertje en zusje die hun eerste schooldag hadden. Terwijl ik al aan mijn derde week school begin. De chaos begint stilletjes aan te verdwijnen of ik begin eraan te wennen. Vandaag vind ik een gepaste dag om wat meer over mijn school te vertellen.

 

Kulturama -The leading school of Performing Arts in Scandinavia. Klinkt fancy maar het is gewoon een enorme school met heel veel richtingen en cursussen binnen dans, musical, theater, muziek, zang, kunst, design, foto en film. En ik volg dus theater in het voorlaatste jaar. Dit vind ik wel een beetje jammer want ik keek erg uit naar het afstuderen in Zweden. Mijn klasgenoten zijn wel maar één jaar jonger dan mij (en niet twee) omdat je in Zweden een jaar later met school begint. Dit zijn de vakken die ik krijg: Zweeds, Engels, natuurkunde, cultuurgeschiedenis, esthetische communicatie, theater, theatertheorie, fysisch theater, stem, wiskunde en Frans. Waarvan ik de laatste twee vrijwillig heb gekozen. Elke dag begint en eindigt op een ander uur en het is ook niet zo dat iedereen in mijn klas altijd hetzelfde heeft dus gewoon iemand volgen die ik ken gaat me niet helpen. Ik moet mijn schema heel de tijd in de gaten houden.

 

Vandaag was de eerste dag dat mijn naam op de lijst stond. Ik werd heel blij toen de leerkracht heel onverstaanbaar mijn achternaam probeerde uit te spreken toen ze de namen afriep. Beste moment van de dag! Ik begon stilletjes aan ook te denken dat huiswerk in Zweden misschien niet bestond maar vandaag heeft aangetoond dat dat toch niet het geval is. Hoewel het sowieso veel minder zal zijn dan in België. Het puntensysteem hier is ook compleet anders en ronduit verwarrend. Ze werken hier niet met cijfers maar met letters en om een bepaalde letter te krijgen moet je aan bepaalde criteria voldoen. Dit jaar telt voor mij eigenlijk helemaal niet mee dus ik ga proberen om mij niet al te veel zorgen te maken over die letters. Maar ik vrees dat de perfectionist in mij daar anders over denkt.

Enkele andere bijzonderheden die me zijn opgevallen:

 

-Laptop en gsm zijn toegelaten in de les. Er is ook Wi-Fi  op school. Deze twee tezamen leidt dus tot facebook tijdens de les.

-Eten en drinken tijdens de les is geen probleem.

-Te laat komen en de les random verlaten blijkt niet al te erg te zijn (hangt deels af van de leerkracht).

-Leerkrachten worden aangesproken met de voornaam. Knuffels aan de leerkrachten geven is ook niet helemaal abnormaal.

-Het school biedt gratis warme maaltijden aan en iedereen eet ook warm tijdens de middag. Het is zelfs toegestaan om dit in een klaslokaal te gaan eten.

-Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel gekleurd haar op één plaats gezien. Roos, blauw, paars, groen,... Alhoewel dat dit waarschijnlijk specifiek in mijn school het geval is. Artiesten in spe die hun creativiteit uitdrukken.

 

Ik heb nu werkelijk genoeg over school gepraat. Dat zullen mijn klein broertje en zusje, die  school na één dag waarschijnlijk al beu zijn, nu ook wel denken.