Bosse is violist in het Zweedse radio-orkest. Daardoor heb ik de eer om naar zijn concerten te kunnen gaan. Het eerste concert (waar hij weliswaar niet in meespeelde) was van Dudamel. Ik weet zo goed als niks van klassieke muziek maar ik begreep wel dat hij een goede dirigent was. Mijn eerste kennismaking met klassieke muziek viel dus heel goed mee! Het klinkt zo veel beter als je het door een echt orkest ziet spelen. Voor Dudamel opkwam was er eerst een kinderorkest. Heel schattig vooral omdat hun concentratievermogen niet optimaal was. Met trompetten zwaaien, op je hoofd kloppen en tegelijk over je buik wrijven, rondjes draaien,... Hier is een stukje waar ze Coldplay op zijn Zweeds speelden.
Dit concert is ondertussen al een tijdje geleden maar ik vond het toch het vermelden waard. Ondertussen heb ik Bosse zelf ook al zien spelen. Dit was superleuk want hij zwaaide af en toe eens naar mij. Tijdens dit concert was er een professor dat meer kwam vertellen over de connectie tussen wiskunde en muziek. Voor de wiskundenerd in mij was dit zeer interessant.
Na het concert kreeg ik een hele rondleiding in het concertgebouw. We probeerden zelfs stiekem maar helaas zonder resultaat op het dak te geraken (#badasses). Om de meter moesten we echter stoppen want hij kende werkelijk iedereen! En dan moest ik me telkens weer voorstellen. Ik weet niet hoe vaak ik al gezegd heb dat ik van Belgie kom en dat mijn Zweeds zo goed is omdat mijn mama Zweeds is (niet dat ik de complimentjes over mijn Zweeds erg vind natuurlijk).
Ik heb zelfs de hand geschud met een wereldberoemde dirigent. Daniel Harding. Ik kende hem niet maar welke dirigent ken ik wel! Maar als Bosse het zegt en ik heb hem ondertussen ook al gegoogled. Ik heb dus wel degelijk de hand geschud met iemand die een eigen Wikipedia pagina heeft!
Niet alleen concerten maar ook tonelen heb ik kunnen bijwonen. Zelfs eentje op de tweede rij helemaal vooraan! Karl Gerhard: en fantasi om en revykung heette het stuk. Om eerlijk te zijn verstond ik bijna niks van wat er gezegd werd. Maar ik zat zo dicht bij dat ik alle gezichtsuitdrukkingen perfect kon zien en dit vond ik fantastisch. Ik heb iets meer verstand van toneel dan van muziek dus hier kon ik beter een mening over vormen. Het decor was zeer minimalistisch maar daardoor kwamen de kostuums van de jaren '40 beter tot hun recht. Jammer genoeg vond ik het stuk behoorlijk saai maar dit heeft deels wel te maken met het feit dat ik er niks van verstond.
Jag vill leva jag vill dö i Sverige was een voorstelling dat we met het school waren gaan zien. Het waren allemaal korte stukjes, telkens gebracht door een länsteater (een soort van officiële provincietheater). Alle stukjes waren rond het thema nationalisme. Ik begreep weeral niet alles maar toch al veel meer dan het vorige theater. Het was fijn dat ik ook is kon meelachen en daar niet gewoon awkwardly tussen een lachend publiek zitten. Blijkbaar speelde er een actrice mee uit een populaire kinderreeks maar jammer genoeg kon ik daar niet nostalgisch en starstrucked over mee praten.
En er staat nog veel meer cultuur op het programma! Ik kijk vooral uit naar het concert van alt-J!!! Jammer genoeg is het 18+ (wat ik bijna ben!) en de mensen die ik heb leren kennen zijn allemaal 16-17 dus zat er niks anders op dan alleen te gaan, want gaan ging ik! Maar de dag voor ik een ticket ging kopen kreeg ik een berichtje van Esther (andere Belgische uitwisselingsstudent) met de vraag of ik met haar naar alt-J wou. JA was mijn antwoord!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten