Toen je nog naar buiten kon zonder jas...

De zomer is duidelijk voorbij en het is duidelijk dat ik dringend een jas moet kopen. Ik vroor bijna dood vandaag.

 

Toen je nog naar buiten kon zonder jas, heb ik een klein fietstochtje gemaakt. Ze zeggen wel dat je fietsen nooit verleerd maar voor mij ging het precies toch wat onwennig in het begin. Dit kwam waarschijnlijk omdat er geen handrem was en je dus naar achteren moest trappen. En dit bleef ik heel de tijd maar vergeten... Bosse had me gewaarschuwd voor de zogenaamde måliters (mannen in hun 50, tricot aan, fietsen veel te snel). Deze moest ik onderweg toch wel tegenkomen zeker en ik vergat weeral dat ik geen handrem had... Geen zorgen er was geen (of toch bijna geen) botsing. En ook op dit tochtje konden we het niet laten om foto's te nemen.

 





 

 

Ik word steeds beter in fotografie en dit dankzij mijn uitstekende leraar. Ik kan al met trots zeggen dat één van mijn foto's professioneel is uitgeprint en nu in een kader met passe-partout en al, in mijn kamer hangt te pronken.

 

Toen je nog naar buiten kon zonder jas, ben ik naar een rommelmarkt geweest. Daar werd ik verliefd op een oude typemachine en ik kon het echt niet laten om het te kopen. En met behulp van Bosses uitstekende afdingkwaliteiten was het echt een koopje. Ik vraag me alleen af hoe ik het naar België krijg...

 

Love at first sight

 

Toen je nog naar buiten kon zonder jas, heb ik wat op mijn eentje rondgelopen in Stockholm. Ik hou er echt van hoe je in een grote stad incognito bent. Ik hou ervan om helemaal alleen ergens iets te gaan eten en daar dan een brief te schrijven zonder dat ik me forever alone voel.

 

Toen je nog naar buiten kon zonder jas, heb ik (weliswaar binnen) de beroemde drömkaka gebakken voor mijn gastgezin. Het voelde een beetje raar om zonder mijn zus te bakken want dit is 'ons ding'. Ondanks het feit dat mijn zus het beter maakt, viel de cake erg in de smaak.

 

Maar als je nu naar buiten wilt, moet je echt een jas aandoen.