Koken, heimwee en Game of Thrones!

Er is zoveel gebeurd.. waar te beginnen? Gewoon met waar ik geëindigd was zeker. Toen ik terug kwam van Umeå was het nog steeds sportvakantie en mijn gastgezin was gaan skiën in Oostenrijk (verstandige keuze om mij niet mee te nemen... het had een hele onderneming geweest om mij te leren skiën). Nu ik dus alleen thuis was, was het een mooie gelegenheid om is iets deftig proberen te koken. Vele weten dat ik niet bepaald een keukenprinses ben... Om toch maar niet alles alleen te doen heb ik gevraagd of Sophia (waarvan ik weet dat ze me niet zal uitlachen) me kwam helpen en met de hulp van Jeroen Meus zijn we er in geslaagd om (al zeg ik het zelf) superlekkere chili no carne te maken.

Zowel Sophia als ik hebben rond deze periode het wat moeilijk gehad met heimwee. Ik ben blij dat Sophia bij mij was en dat ik niet helemaal alleen thuis zielig zat te wezen. Nu waren we in ieder geval met twee. De heimwee is een rare mengeling van het is genoeg geweest ik wil echt naar huis en tegelijk boos worden dat je niet wat dankbaarder kunt zijn voor de paar maanden die je hier nog hebt.

Mijn laatste les Zweeds zit er ook op. Ik ben tevreden dat ik de cursus gedaan heb. Ik heb er meer van geleerd dan ik had gedacht maar ik vind het jammer dat het voorbij is aangezien ik het gevoel heb dat ik nog zoveel meer moet leren van deze wonderbaarlijke taal Zweeds. Af en toe blader ik is in mijn woordenboekje en leer dan een woord dat ik niet ken. Zo heb ik onlangs alvleesklier geleerd (bukspottkörtel). Wie weet wanneer ik dat ooit nodig ga hebben?

Er valt altijd wel iets te doen in Stockholm en ik vind het zo spijtig dat ik er niet meer van profiteer. Samen met Sophia hadden we heel spontaan besloten dat we naar het tempo filmfestival gingen gaan. Een vertoning van twee kort films onder een brug buiten, midden in Stockholm. Typisch dat we het eerst echt niet vonden en precies toen we opgaven zagen we een heleboel mensen onder een brug staan buiten, midden in Stockholm. Dit is ondertussen al bijna 2 maanden geleden en ik herinner me de film niet echt maar wel dat ik ze niet slecht vond.

En dan kwam ook de GoT The Exhibition naar Stockholm!! Dit kon ik voor geen geld missen. Twee uur op voorhand en in de kou stond ik aan te schuiven om binnen te mogen. Omdat ik dacht dat Nikolaj Coster-Waldau er ging zijn (ik had zelfs een witte markeerstift gekocht zodat hij mijn zwarte t-shirt kon signeren). Hij was er niet. De teleurstelling was groot. Een tweede foto op de iron throne en een foto als white walker verzachtte de pijn. Ik was er samen met de 'uppsalagang' en het was tof om nog is met hun te praten. 

Diezelfde dag hebben twee van mijn Zweedse vriendinnen mij ongelofelijk gelukkig gemaakt. We hadden afgesproken om een film te kijken die avond. Ik had gedacht dat ik veel langer op de exhibition ging zijn maar er was veel minder te zien dan ik gehoopt had. Ik had geen zin om naar huis te gaan dus belde ik Hanna om te vragen of het oké was dat ik een beetje heel veel vroeger zou komen. Ze deed een beetje raar en afstandelijk en ik voelde me een beetje onwelkom... niets was minder waar. Toen ik daar was, zag ik dat heel de kamer versierd was met ballonnen en ik begreep niet echt wat er aan de hand was. Ze hadden begrepen dat ik de week ervoor het moeilijk heb gehad met heimwee en ze hadden een heel avondje voor mij gepland. Doordat ik vroeger kwam hadden ze helemaal geen tijd gehad om alles voor te bereiden maar waren er toch in geslaagd om in alle haast een heleboel ballonnen op te blazen. Dat ze dat voor mij gedaan hadden warmde echt mijn hartje. Ik ben zo blij dat ik die twee mijn vriendinnen kan noemen.

Een paar dagen later was ik weer op de exhibition te vinden. Weer niemand daar om te signeren. Deze keer een foto met een white walker en Josefine een van mijn zotte Zweedse vriendinnen.

Dit blogberichtje is misschien al iets te lang geworden. Ik eindig hier en zal later verder schrijven over mijn interessante en veel minder interessante verhalen.

Het noorden!

Zo snel mogelijk blijkt werkelijk niet een van mijn sterke kanten te zijn maar hier is dan toch mijn blogbericht over mijn bezoekje in het noorden.

Na zes uur op de trein te hebben gezeten kwam ik dan eindelijk aan in Umeå. Daar kwamen Lotte en Laura mij ophalen. Lotte woont echter niet in Umeå maar Tefteå wat nog is zo´n halfuur rijden was. Ik weet niet echt wat ik verwacht had maar ik was wel degelijk in het noorden beland. Lange wegen met alleen maar bossen zo ver je kunt zien. Dat kom je in België niet tegen. En de bordjes met opgepast voor overstekende elanden zijn geweldig! Helaas kwam ik er geen tegen tijdens mijn bezoekje.

Wel heb ik met sneeuwscooters gereden! Nu werd het pijnlijk duidelijk dat ik in de grote stad woon. Ik was totaal niet voorbereid op het vlak van kleding. Alles buiten mijn jas en muts heb ik moeten lenen van Lotte haar gastgezin. Broek, schoenen, zelfs mijn handschoenen waren niet deftig genoeg. Alles te groot en niet bij elkaar passend en daar bovenop nog een helm, zag ik er werkelijk niet uit maar kou had ik in ieder geval niet. 

Eerst hadden we achter de scooter een bobslee vast gemaakt. Dit bleek al snel niet echt vlotjes te gaan. Bevestiging kregen we toen ik met mijn bobslee achterwaarts in een boom reed. We lieten de bobslee achter en reden achterop bij Lotte haar gastzus en haar vriendin die de getrainde chauffeurs waren. Zonder de bobslee konden ze veel sneller rijden en vooral toen we in een open vlakte kwamen was dit te merken. Dit was geweldig! We kwamen aan bij een hutje in een open vlakte waar we worstjes, brood en marshmallows gingen roosteren op het vuur. We hadden echter hout en vuur vergeten maar gelukkig zaten we niet zo in the middle of nowhere en zaten er al mensen worstjes te roosteren. Dit blijkt een vrij typische Zweedse bezigheid te zijn. Voor ons ging het niet al te schitterend, zo Zweeds zijn we blijkbaar nog niet. Het was ook tof om het noordse dialect te horen. Lotte haar gastgezin had het niet zo sterk maar deze mensen wel. Het is iets moeilijker om te volgen ondanks dat het veel langzamer gaat. Het is erg vergelijkbaar met Limburgs vind ik. Op de terugweg mochten we zelf is proberen te rijden. Tja... wat kan ik daar over zeggen... moeizaam maar super tof. 

Wat kan je nog zo al doen in het noorden? Sleeën! We trokken met de gepersonaliseerde sleematrassen van Lottes gastbroer en zus naar een heuvel. Blijkbaar had een school net deze dag en net op deze plaats besloten een sportdag te houden. Wij en een heleboel achtjarige kinderen. Nadat we onze schaamte opzij hadden geschoven over het feit dat we niet eens deftig konden sleeën en al de kindjes ons uit aan het lachen waren, was het echt wel tof. 

Zoals je weet of niet weet heb ik een klein beetje schrik van honden. Dus om met een hondenslee te gaan rijden lijkt niet het slimste plan te zijn. Godzijdank heb ik het toch gedaan want het was ongelofelijk machtig! We kregen elk onze eigen hondenslee met drie honden die we helemaal zelf moesten besturen. We deden dit s´nachts in de pikkedonker wat alles tienduizend keer enger en spannender maakte. Tegelijk ook een beetje jammer want zo konden we niks zien van het waarschijnlijk adembenemende landschap. Na een uur begon  het niet normaal hard te sneeuwen en al die sneeuw blies recht in onze gezichten. Dit voelde als duizend kleine naaldjes die in je gezicht prikten. Ik overdrijf misschien een beetje maar het deed potverdekke pijn en we konden helemaal niks zien! Deze honden waren natuurlijk ongelofelijk hard getraind en wisten precies wat te doen. Alle geluk want ik had geen idee waar ik mee bezig was.

Voor de rest hebben we het rustig aan genomen, geslapen, gegeten, mijn ondertussen beroemde rijsttaart gebakken, een poging tot een sneeuwman te maken ondernomen, een poging tot een wandeling te maken ondernomen, bildmuseet in Umeå bezocht, geskypt met Stijn een van de Belgische uitwisselingsstudenten in Uruguay, geskypt met Esther (zo was ons Belgisch groepje eventjes volledig), veel gelachen en vooral veel svlamländksa of zwaams (de mengeling van Zweeds en Vlaams alleen door ons begrepen) gesproken.

Het noorden was ook zeer dankbaar voor mij om weer een heleboel foto's te nemen. Hier onder een kleine selectie.