Er is zoveel gebeurd.. waar te beginnen? Gewoon met waar ik geëindigd was zeker. Toen ik terug kwam van Umeå was het nog steeds sportvakantie en mijn gastgezin was gaan skiën in Oostenrijk (verstandige keuze om mij niet mee te nemen... het had een hele onderneming geweest om mij te leren skiën). Nu ik dus alleen thuis was, was het een mooie gelegenheid om is iets deftig proberen te koken. Vele weten dat ik niet bepaald een keukenprinses ben... Om toch maar niet alles alleen te doen heb ik gevraagd of Sophia (waarvan ik weet dat ze me niet zal uitlachen) me kwam helpen en met de hulp van Jeroen Meus zijn we er in geslaagd om (al zeg ik het zelf) superlekkere chili no carne te maken.
Zowel Sophia als ik hebben rond deze periode het wat moeilijk gehad met heimwee. Ik ben blij dat Sophia bij mij was en dat ik niet helemaal alleen thuis zielig zat te wezen. Nu waren we in ieder geval met twee. De heimwee is een rare mengeling van het is genoeg geweest ik wil echt naar huis en tegelijk boos worden dat je niet wat dankbaarder kunt zijn voor de paar maanden die je hier nog hebt.
Mijn laatste les Zweeds zit er ook op. Ik ben tevreden dat ik de cursus gedaan heb. Ik heb er meer van geleerd dan ik had gedacht maar ik vind het jammer dat het voorbij is aangezien ik het gevoel heb dat ik nog zoveel meer moet leren van deze wonderbaarlijke taal Zweeds. Af en toe blader ik is in mijn woordenboekje en leer dan een woord dat ik niet ken. Zo heb ik onlangs alvleesklier geleerd (bukspottkörtel). Wie weet wanneer ik dat ooit nodig ga hebben?
Er valt altijd wel iets te doen in Stockholm en ik vind het zo spijtig dat ik er niet meer van profiteer. Samen met Sophia hadden we heel spontaan besloten dat we naar het tempo filmfestival gingen gaan. Een vertoning van twee kort films onder een brug buiten, midden in Stockholm. Typisch dat we het eerst echt niet vonden en precies toen we opgaven zagen we een heleboel mensen onder een brug staan buiten, midden in Stockholm. Dit is ondertussen al bijna 2 maanden geleden en ik herinner me de film niet echt maar wel dat ik ze niet slecht vond.
En dan kwam ook de GoT The Exhibition naar Stockholm!! Dit kon ik voor geen geld missen. Twee uur op voorhand en in de kou stond ik aan te schuiven om binnen te mogen. Omdat ik dacht dat Nikolaj Coster-Waldau er ging zijn (ik had zelfs een witte markeerstift gekocht zodat hij mijn zwarte t-shirt kon signeren). Hij was er niet. De teleurstelling was groot. Een tweede foto op de iron throne en een foto als white walker verzachtte de pijn. Ik was er samen met de 'uppsalagang' en het was tof om nog is met hun te praten.
Diezelfde dag hebben twee van mijn Zweedse vriendinnen mij ongelofelijk gelukkig gemaakt. We hadden afgesproken om een film te kijken die avond. Ik had gedacht dat ik veel langer op de exhibition ging zijn maar er was veel minder te zien dan ik gehoopt had. Ik had geen zin om naar huis te gaan dus belde ik Hanna om te vragen of het oké was dat ik een beetje heel veel vroeger zou komen. Ze deed een beetje raar en afstandelijk en ik voelde me een beetje onwelkom... niets was minder waar. Toen ik daar was, zag ik dat heel de kamer versierd was met ballonnen en ik begreep niet echt wat er aan de hand was. Ze hadden begrepen dat ik de week ervoor het moeilijk heb gehad met heimwee en ze hadden een heel avondje voor mij gepland. Doordat ik vroeger kwam hadden ze helemaal geen tijd gehad om alles voor te bereiden maar waren er toch in geslaagd om in alle haast een heleboel ballonnen op te blazen. Dat ze dat voor mij gedaan hadden warmde echt mijn hartje. Ik ben zo blij dat ik die twee mijn vriendinnen kan noemen.
Een paar dagen later was ik weer op de exhibition te vinden. Weer niemand daar om te signeren. Deze keer een foto met een white walker en Josefine een van mijn zotte Zweedse vriendinnen.
Dit blogberichtje is misschien al iets te lang geworden. Ik eindig hier en zal later verder schrijven over mijn interessante en veel minder interessante verhalen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten