Het noorden!

Zo snel mogelijk blijkt werkelijk niet een van mijn sterke kanten te zijn maar hier is dan toch mijn blogbericht over mijn bezoekje in het noorden.

Na zes uur op de trein te hebben gezeten kwam ik dan eindelijk aan in Umeå. Daar kwamen Lotte en Laura mij ophalen. Lotte woont echter niet in Umeå maar Tefteå wat nog is zo´n halfuur rijden was. Ik weet niet echt wat ik verwacht had maar ik was wel degelijk in het noorden beland. Lange wegen met alleen maar bossen zo ver je kunt zien. Dat kom je in België niet tegen. En de bordjes met opgepast voor overstekende elanden zijn geweldig! Helaas kwam ik er geen tegen tijdens mijn bezoekje.

Wel heb ik met sneeuwscooters gereden! Nu werd het pijnlijk duidelijk dat ik in de grote stad woon. Ik was totaal niet voorbereid op het vlak van kleding. Alles buiten mijn jas en muts heb ik moeten lenen van Lotte haar gastgezin. Broek, schoenen, zelfs mijn handschoenen waren niet deftig genoeg. Alles te groot en niet bij elkaar passend en daar bovenop nog een helm, zag ik er werkelijk niet uit maar kou had ik in ieder geval niet. 

Eerst hadden we achter de scooter een bobslee vast gemaakt. Dit bleek al snel niet echt vlotjes te gaan. Bevestiging kregen we toen ik met mijn bobslee achterwaarts in een boom reed. We lieten de bobslee achter en reden achterop bij Lotte haar gastzus en haar vriendin die de getrainde chauffeurs waren. Zonder de bobslee konden ze veel sneller rijden en vooral toen we in een open vlakte kwamen was dit te merken. Dit was geweldig! We kwamen aan bij een hutje in een open vlakte waar we worstjes, brood en marshmallows gingen roosteren op het vuur. We hadden echter hout en vuur vergeten maar gelukkig zaten we niet zo in the middle of nowhere en zaten er al mensen worstjes te roosteren. Dit blijkt een vrij typische Zweedse bezigheid te zijn. Voor ons ging het niet al te schitterend, zo Zweeds zijn we blijkbaar nog niet. Het was ook tof om het noordse dialect te horen. Lotte haar gastgezin had het niet zo sterk maar deze mensen wel. Het is iets moeilijker om te volgen ondanks dat het veel langzamer gaat. Het is erg vergelijkbaar met Limburgs vind ik. Op de terugweg mochten we zelf is proberen te rijden. Tja... wat kan ik daar over zeggen... moeizaam maar super tof. 

Wat kan je nog zo al doen in het noorden? Sleeën! We trokken met de gepersonaliseerde sleematrassen van Lottes gastbroer en zus naar een heuvel. Blijkbaar had een school net deze dag en net op deze plaats besloten een sportdag te houden. Wij en een heleboel achtjarige kinderen. Nadat we onze schaamte opzij hadden geschoven over het feit dat we niet eens deftig konden sleeën en al de kindjes ons uit aan het lachen waren, was het echt wel tof. 

Zoals je weet of niet weet heb ik een klein beetje schrik van honden. Dus om met een hondenslee te gaan rijden lijkt niet het slimste plan te zijn. Godzijdank heb ik het toch gedaan want het was ongelofelijk machtig! We kregen elk onze eigen hondenslee met drie honden die we helemaal zelf moesten besturen. We deden dit s´nachts in de pikkedonker wat alles tienduizend keer enger en spannender maakte. Tegelijk ook een beetje jammer want zo konden we niks zien van het waarschijnlijk adembenemende landschap. Na een uur begon  het niet normaal hard te sneeuwen en al die sneeuw blies recht in onze gezichten. Dit voelde als duizend kleine naaldjes die in je gezicht prikten. Ik overdrijf misschien een beetje maar het deed potverdekke pijn en we konden helemaal niks zien! Deze honden waren natuurlijk ongelofelijk hard getraind en wisten precies wat te doen. Alle geluk want ik had geen idee waar ik mee bezig was.

Voor de rest hebben we het rustig aan genomen, geslapen, gegeten, mijn ondertussen beroemde rijsttaart gebakken, een poging tot een sneeuwman te maken ondernomen, een poging tot een wandeling te maken ondernomen, bildmuseet in Umeå bezocht, geskypt met Stijn een van de Belgische uitwisselingsstudenten in Uruguay, geskypt met Esther (zo was ons Belgisch groepje eventjes volledig), veel gelachen en vooral veel svlamländksa of zwaams (de mengeling van Zweeds en Vlaams alleen door ons begrepen) gesproken.

Het noorden was ook zeer dankbaar voor mij om weer een heleboel foto's te nemen. Hier onder een kleine selectie.