Het einde van maart in een blogbericht (goed op tijd)

Ik ben hier in Zweden ongelofelijk gepassioneerd geraakt door fotografie en dit vooral dankzij mijn super getalenteerde gastpapa. Alle foto´s die hier op deze blog verschijnen heb ik getrokken en daar ben ik trots op. Bosse had mij al super veel geleerd maar ik ben daar bovenop ook nog is naar een fotocursus geweest. Jammer genoeg heb ik nog steeds het gevoel dat ik niet echt weet waar ik mee bezig ben. Hier zijn enkele foto´s die de leerkracht van de fotocursus genomen had.

Ik heb hier ook een passie ontwikkeld voor tweedehandswinkels. Onlangs (1 maand geleden...) was er een garage sale in Beyond Retro een van de populairste tweedehandswinkels in Stockholm. Er was een rij waar we het einde niet eens van konden zien maar we begonnen toch aan te schuiven. Sara kon het niet meer aan maar Sophia en ik hielden aan. Na twee uur waren we eindelijk binnen en ze sloten precies de deuren achter ons. Het was het waard.

Ik ben niet zo fan van de Zweedse feestjes maar Ariadne, mijn favoriete Griekse Zweed hier had me al meerdere keren meegevraagd. Ik had nooit echt mee gedurfd maar nu eindelijk. Het was niet zo erg als ik mij had voorgesteld (maar enkele heel dronken mensen en één gebroken stoel). Ik kende niemand daar buiten Ariadne. Toch lijkt het op alle foto´s die genomen zijn dat ik iedereen kei goed ken terwijl het mensen zijn die ik nooit gezien had en waarschijnlijk nooit meer ga zien (op een paar na die ik af en toe op school passeer in de gang).

Deze week (nu heb ik het over een week in maart) kon je blijkbaar het noorderlicht in Stockholm zien. Daar was ik natuurlijk niet van op de hoogte... De dag erna was ik samen met Bosse en Lena naar een berg gereden in de hoop dat er weer iets te zien zou zijn. Het mocht niet zijn. De frustratie was groot! Een paar jaar geleden was me iets dergelijk overkomen... Het is me gewoon niet gegund.

Zweden heeft een nationale wafel dag. Waarom heeft België dat niet?

Als iemand het zich zou afvragen hoe het met mijn vriendje gaat dan kan ik daar alleen maar ongelofelijk goed op antwoorden. Veel te goed. Langer dan twee dagen elkaar niet zien, is al moeilijk. Ik denk dat dit vooral komt omdat we er alle twee pijnlijk bewust van zijn dat ik binnen twee maanden verhuis. Dit is iets waar ik echt nog niet aan kan denken... Er over praten lukt ook niet goed... Ik wil hem het liefst van al gewoon mee in mijn koffer pakken. Daar zal hij jammer genoeg veel te groot voor zijn. (Of het is misschien ik die absurd klein ben, ik kom in ieder geval niet eens tot aan zijn schouders!)

Mijn ouders komen in mei een bezoekje brengen en hier kijk ik echt super hard naar uit! Ik heb ze zo gemist. Ik kijk er naar uit om hun alles te tonen. (Ik hoop dat ik de Stockholm expert geworden ben waar ik op gehoopt had.) Alles hier en vooral Ruben voelt als een droom. Dat mijn ouders hem gaan ontmoeten betekent ongelofelijk veel voor me.