Ik zal maar beginnen met waar ik het laatst geëindigd was, kerstavond.
Kerstavond begint altijd met Kalle Anka! (Dit is een serie van korte geanimeerde fragmenten dat elke 24ste december om drie uur op tv wordt gespeeld.). Kalle Anka begon maar na vijf minuten werd het al op pauze gezet omdat we gingen eten. (Daar ging mijn oh zo vertrouwde routine.) Na het eten keken we verder maar de stukjes die we niet tof vonden spoelden we door. (Ik was niet eens zeker of dit wel legaal toegestaan was in Zweden!) Het lijkt nu misschien dat ik dit erg vond maar stiekem vond ik het erg verfrissend. Na al die jaren was ik blij enkele irritante stukjes te kunnen missen. (Aangezien mijn mamma Zweeds is, hebben we altijd Kerstmis in Zweden gevierd en ben ik dus goed vertrouwd met Kalle Anka.)
Ik hou werkelijk van kersteten en de typische Zweedse julbord. Gelukkig was het kersteten dus nog vrij traditioneel en kon ik genieten van mijn absoluut favoriet kerstgerecht: Ris à la Malta! Waarschijnlijk was dit omdat ik dat subtiel (klonk waarschijnlijk ongeveer zo: ik zou eigenlijk echt heel graag Ris à la Malta met kerst hebben!) had laten weten. Ik ben blij dat de hint opgevangen werd.
Het beste met Kerstmis zijn toch wel de cadeautjes! Ik had extra mijn best gedaan om voor iedereen het perfecte cadeau uit te kiezen en ik hoop dat ik daar toch een beetje in geslaagd ben. Bosse stoeft nog altijd met het gepersonaliseerd iPhone hoesje dat ik hem gegeven heb.
Julia had een loopmachine gekregen (een machine waarmee je je stem meerdere keren kunt inspelen en ze dan tegelijk kunt beluisteren). Hiermee hebben we ons de rest van de avond rot geamuseerd. Het begon met zeer mooie opnames maar ze werden steeds meer chaotisch en schrikaanjagend. De perfecte kerstsfeer...
Op kerstdag reden we naar Vånga, Lena haar thuisstadje. Nu was het echter gedaan met het traditoneel eten want onderweg stopten we bij een pizzeria. De pizzeria vinden was een andere zaak. Jonatan probeerde Lena de weg te beschrijven maar hij deed dit met allerlei verschillende dialecten. Hilarisch op zijn minst gezegd.
Die avond ontmoette ik Lena haar super lieve papa. Hij was erg geïnteresseerd in België en haalde zelfs een kaart tevoorschijn. Ik moest allerlei vragen beantwoorden en ik schaamde me een beetje dat ik het antwoord niet wist op ze allemaal.
Vånga is een klein stadje op den boerenbuiten en daardoor was de sterrenhemel ongelofelijk klaar. Perfecte gelegenheid om foto's te nemen.
De volgende ochtend maakten we een wandeling door het bos. Onbeschrijfelijk mooi! Het is niet zo dat ik nooit een bos heb gezien maar zo'n mooi bos hebben we toch niet in België hoor. En alles werd extra magisch met een dun laagje sneeuw. Ik had echt het gevoel dat ik in Narnia was.
De tweede kerstdag was er een groot familiefeest. Met de nadruk op groot. Heel de familie langs Lena's kant. Broer, zussen, hun echtgenoten, hun kinderen en die hun echtgenoten en zelfs een kleinkind. Als heel mijn familie samenkomt zijn we maximum 9 personen. Dus zo`n groot familiefeest was ik niet gewoon. Daarboven op was het ook nog is kerstmis... Ik voelde me niet echt thuis... Dus ik kreeg het wel wat moeilijk daar. Gelukkig kon ik hier openlijk met Lena over praten en daardoor kan ik nu terugkijken op die dag zonder mij er slecht over te voelen.
En mij lang slecht voelen ging niet want de volgende dag sneeuwde het! Met dit uitzicht werd ik wakker!
Direct jas, muts, sjaal, handschoenen aan en naar buiten. De sneeuw had net gevallen en was dus helemaal onaangeraakt. Het was zo mooi. Jammer genoeg kon ik het niet zo laten... ik rende door de sneeuw en gooide sneeuw op iedereen, inclusief mezelf.
Tijdens de vakantie hadden we ook een uitstapje naar de Ikea gepland. Zo heel speciaal is dat nu ook niet maar het blijft elke keer zo tof. En köttbullar is toch wel het beste wat er is!
2014 was bijna gedaan en ik begon me zorgen te maken over hoe ik het nieuwe jaar moest vieren. Met mijn gastouders hun vrienden, met mijn gastbroers vrienden, op een feestje waar ik maar 1 persoon kende? Het werd een gezellig avondje met mijn lieve Zwitserse vriendinnen. Spaghetti, kaartspelletjes, pippi langkous, kinderchampagne en ons persoonlijk vuurwerk. We gingen ook het nieuwe jaar in door eindelijk toe te geven dat ons chocolade niet per se de beste moet zijn. We begroeven de strijdbijl.
Een avond zat ik op de metro en ik besefte plots dat ik me gelukkig voelde. Gewoon een algemeen gevoel van geluk. (Ik had nu wel net een nieuw paar Levis jeans in de solden gekocht en wie wordt daar nu niet gelukkig van?) Ik zit in de helft van dit ongelofelijk uitwisselingsjaar en ik heb nog vijf heerlijke maanden voor mij!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten